De Slag bij Nieuwpoort dreigt de Tegenslag van Nieuwpoort te worden

Onlangs maakte een vriend van mij een woordspeling: de "Slag bij Nieuwpoort" zal voortaan herinnerd worden als de "Tegenslag van Nieuwpoort".

Alleen valt daar bijzonder weinig om te lachen.

Want achter wat vandaag een pijnlijke afbouw van een prestigieus evenement is geworden, schuilt anderhalf jaar werk van tientallen stadsmedewerkers. Mensen die zich met volle overtuiging hebben ingezet om van de Slag bij Nieuwpoort hét toeristische hoogtepunt van het seizoen te maken. Het speerpunt van het toeristisch beleid. Het evenement waarmee Nieuwpoort zich op de kaart wilde zetten.

De stad investeerde volop in de promotie. Er verschenen promotiefilmpjes op sociale media. Die zijn ondertussen alweer offline gehaald. Is dat misschien al een eerste vorm van schuldbekentenis? Er verschenen artikels en publicaties in onder meer Westkustmagazine. De verwachtingen werden hoog gespannen. Het stadsbestuur profileerde zich nadrukkelijk met dit project.

En wat gebeurt er vervolgens?

Drie weken voor de start beslist het stadsbestuur dat het spektakel niet in de oorspronkelijk aangekondigde, grootse vorm kan doorgaan.

Drie weken.

Dat is niet alleen een zware teleurstelling voor bezoekers, deelnemers, verenigingen en partners. Het is ook een serieuze deuk in de geloofwaardigheid van onze stad. Nieuwpoort komt hierdoor niet professioneel over, maar amateuristisch. Dit is een blamage die ver buiten onze stadsgrenzen wordt opgemerkt.

Laat één zaak duidelijk zijn: veiligheid moet altijd vooropstaan. Daarover kan en mag geen enkele discussie bestaan. Wanneer een evenement niet veilig georganiseerd kan worden, dan mag het niet doorgaan.

Maar precies daarom moet de vraag gesteld worden: hoe kan het dat fundamentele veiligheidsaspecten pas drie weken voor het evenement een onoverkomelijk probleem blijken te zijn?

We vernemen dat er sprake was van een aanvraag voor maar liefst 125 kilogram buskruit. Een hoeveelheid waarbij zowel de FOD Economie als DOVO zich reeds in maart van dit jaar vragen stelden. Volgens de beschikbare informatie werd zelfs opgemerkt dat de hoogste vergunning die ooit in Vlaanderen werd toegekend slechts 10 kilogram bedroeg. Men wist dus toen al dat de nodige veiligheidsvoorschriften gerespecteerd moesten worden en dat er iemand met kennis van zaken nodig was om het buskruit te hanteren. Dat die persoon niet te vinden is binnen de stadsdiensten leek me evident. Waarom is men dan niet op zoek gegaan naar externe expertise?

Dit is dus geen probleem dat plots uit de lucht is komen vallen.

Ik heb de vergaderverslagen nagekeken.

Wat blijkt?

Van de 36 vergaderingen die in het kader van dit project werden georganiseerd, was de burgemeester aanwezig op amper acht vergaderingen. Opvallend daarbij is dat vijf van die acht vergaderingen pas in juni plaatsvonden, op het moment dat het buskruitdossier al ernstige problemen veroorzaakte.

En alsof het afgesproken was, was ook de schepen van Toerisme slechts acht keer aanwezig. Daarbij wordt zelfs de persvoorstelling als vergadering meegerekend.

Maar nog belangrijker is waar men níét aanwezig was.

De schepen van Toerisme was afwezig op de presentatie aan de veiligheidsdiensten op 12 februari 2026.

Hij was eveneens afwezig op de vergadering van de evenementencel op 7 mei, waar expliciet punten rond kruit en vuur op de agenda stonden.

Met andere woorden: precies op de momenten waarop cruciale veiligheidsaspecten werden besproken, schitterde de politiek verantwoordelijke voor dit toeristische paradepaardje door afwezigheid.

Besturen betekent verantwoordelijkheid opnemen.

Besturen betekent aanwezig zijn wanneer moeilijke beslissingen moeten worden voorbereid.

Besturen betekent dossiers opvolgen vóór ze ontsporen.

Wanneer een project van deze omvang vastloopt op elementen die maanden eerder gekend hadden moeten zijn, dan rijst onvermijdelijk de vraag: hebben we hier te maken met een gebrek aan betrokkenheid, een gebrek aan opvolging of een gebrek aan verantwoordelijkheidszin?

Welke van de drie is het?

Want uiteindelijk zijn het niet de medewerkers van de stad die hier gefaald hebben. Integendeel. Zij hebben anderhalf jaar lang gewerkt aan dit project en verdienen daarvoor respect en waardering.

De politieke verantwoordelijkheid ligt elders.

Ze ligt bij degenen die het beleid uitstippelen, die beslissingen nemen en die het laatste woord hebben.

Ze ligt bij het stadsbestuur.

Daarom verwacht ik niet alleen uitleg over wat hier fout is gelopen, maar vooral antwoorden op een veel belangrijkere vraag: wat hebben we hieruit geleerd en hoe zullen we voorkomen dat dit ooit nog gebeurt?

Misschien heeft men tijdens de recente uitstap naar Amsterdam inspiratie opgedaan over hoe men grote evenementen wél succesvol voorbereidt en opvolgt.

De Slag bij Nieuwpoort had een toeristisch uithangbord moeten worden.

Vandaag dreigt ze vooral herinnerd te worden als de Tegenslag van Nieuwpoort.

Ik wil dan ook uitdrukkelijk alle stadsmedewerkers bedanken voor de vele uren werk, voorbereiding en engagement die zij in dit project hebben geïnvesteerd. Hun inzet verdient respect.

Maar tegelijk tik ik het stadsbestuur hard op de vingers omdat het dit dossier zover heeft laten komen.

Nieuwpoort verdient beter.

Nicolas Vermote

Fractieleider Pro Nieuwpoort